Zapłodnienie in vitro (po łacinie znaczy w szkle), zwane inaczej sztucznym zapłodnieniem polega na zapłodnieniu komórki jajowej pobranej od kobiety poza jej organizmem. Obywa się to w warunkach laboratoryjnych a konkretnie na specjalnej płytce, gdzie komórka jajowa jest łączona z plemnikiem. Metoda ta najczęściej jest polecana parom które wyczerpały inne, naturalne możliwości na posiadanie własnego potomstwa.

Przyczyną niemożności zajścia w ciąże w sposób naturalny mogą być w przypadku kobiet niedrożne lub usunięte operacyjnie jajowody. Stan ten uniemożliwia naturalny transport komórki jajowej z jajnika do macicy. W przypadku mężczyzn za brak możliwości naturalnego zapłodnienia może i najczęściej odpowiada zbyt słaby i mało ruchliwy plemnik.

Komórki jajowe pobiera się od kobiety poprzez nakłucie cienką igłą sklepienia pochwy pod kontrolą ultrasonografu. Wcześniej kobiecie podaje się leki stymulujące jajeczkowanie u pacjentki. Nasienie jest pobierane od mężczyzny po wskazanej kilkudniowej absencji seksualnej. Pozyskane w ten sposób jajeczka i plemniki pozostawia się celem zapłodnienia na 48 godzin. W przypadku gdy plemnik jest zbyt słaby i mało aktywny by przeniknąć do wnętrza jajeczka, jest tam wprowadzany mechanicznie za pomocą specjalnej igły.

Pozyskany w ten sposób zarodek po upływie 48 godzin i pozytywnym przejściu kontroli morfologicznej, jest umieszczany przez lekarzy za pomocą cienkiego cewnika we wnętrzu macicy przyszłej mamy. Lekarze najczęściej umieszczają we wnętrzu macicy jednocześnie dwa lub trzy zarodki. Po upływie dwóch tygodni od dokonania zabiegu już wiadomo, czy zabieg się udał czy nie.

Prawdopodobność na zajście w ciążę wynosi około 20% przy dwóch pierwszych próbach, następnie odsetek ten zaczyna spadać. Większą szansę na pozytywne zapłodnienie metodą In vitro mają kobiety przed 36 rokiem życia. Następnie wraz z wiekiem prawdopodobieństwo to zaczyna maleć. Wzrasta również zagrożenie przyjścia na świat dziecka z wrodzonymi wadami genetycznymi.